Els, 27 januari 2010
Nederland , Middelburg 1°

Home sweet home!

Het heeft even geduurd voordat ik dit online kon zetten. Niet vanwege technische problemen of iets dergelijks, maar omdat er nog zoveel te vertellen is dat ik dat niet allemaal in dit laatste verslag kan proppen zonder dat het op een boek gaat lijken. En ook omdat de ‘westerse prikkels’ geen goed effect hadden op de inspiratie die nodig was om van het geheel iets leesbaars te maken.
Zonder arrogant te willen zijn, begrijp ik nu waarom beroepsschrijvers zich graag terugtrekken in een pittoresk optrekje om te doen wat ze doen. Tel daarbij de mogelijkheid op dat mijn boek (ooit) echt af is en er ook nog een halfgare uitgever is die er ‘brood’ in ziet……….blijk ik ineens een dief van mijn eigen portemonnee te zijn waardoor ik zo’n optrekje (letterlijk en figuurlijk) wel op mijn buik kan schrijven (een mens moet wat te dromen hebben, toch?)
Ik ga hier dus niets vertellen over; het eten en de eetgewoonten, de nette omgangsvormen in het algemeen (incl. een aantal behoorlijk smerige ), de kikkers in de toiletpot, mijn tekenlessen in de klas, mijn huisgenote Truus, mijn creatieve oplossing voor de nachtelijke aandrang, de vele hilarische communicatie momenten, het moeilijke afscheid, waarom ik met modder tot over mijn enkels op het vliegveld aankwam en waarom ik tijdens mijn terugvlucht heb zitten kreunen van genot.

Na een aantal weken thuis, merk ik dat het wennen aan mijn leven hier, makkelijker gaat dan verwacht. Weliswaar werd ik de eerste dagen geconfronteerd met een aantal ‘gewoontes’ waaruit bleek dat het wennen aan een andere levensstijl ongemerkt heel snel gaat. Zo schrok ik bijvoorbeeld een aantal malen bij het ontwaken omdat ik mijn veilige klamboe niet voelde, zette ik de waterkoker op een gaspit, wilde ik uit de auto stappen met mijn gordel nog om en ondanks dat niets in mijn badkamer me doet denken aan die in Tanzania, ging mijn blik nog regelmatig over de vloer om te zien wat ik eerst naar buiten moest schoppen alvorens de douchekraan open te zetten.

Natuurlijk mis ik de kindjes van het CNCC, het contact met de medewerkers en Sister Catharina in het bijzonder, het warme klimaat en de polepole mentaliteit van het land. En zoals ik eerder schreef zat het breken van het Kilimanjaro-klimrecord niet in mijn planning, maar als ik was gebleven had ik tijdens de jaarwisseling wel op de Kilimanjaro gestaan! Maar goed, plannen maak je om ze indien nodig te wijzigen en daar heb ik geen spijt van.
Ik hou van dit land, van de seizoenen, de natuur, van alle vrijheden die wij hier hebben en ik ben dankbaar voor alle luxe die tot onze beschikking staat. Maar is dankbaar zijn en in je eigen omgeving een zo goed mogelijk mens zijn wel voldoende? Of vraagt die grote wereld van ons ook grotere acties? Is een tijdje vrijwilligerswerk doen - of een gift aan een goed doel - werkelijk goed doen of is het afkoopgedrag? Is de intentie waarmee je dingen doet voldoende graadmeter of gaat het vooral om de omvang van wat je doet?
Op een aantal moeilijke dagen na, heb ik een geweldige tijd gehad in en buiten het centre. Heb ik met liefde mijn aandacht en warmte gegeven aan de kindjes van het CNCC en weet ik dat de volgende vrijwilligers dat ook zullen doen.
Het mag inmiddels duidelijk zijn dat een leven als non in Afrika niet mijn leven is, maar als zij hierdoor de kracht krijgen om de zware taak die ze hebben uit te kunnen voeren, kan ik daar alleen maar respect voor opbrengen en hopen dat ze daar nog heel lang mee door kunnen gaan.

Zo’n lange tijd met alleen mezelf als spreekwoordelijke spiegel, hebben mij meer doen ‘zien’.
Terwijl ik dacht toch al een redelijk beeld van ‘het leven’ te hebben, zie ik veel dingen in -en om me heen, letterlijk EN figuurlijk, nog beter.
Ik ben er trots op dat ik deze trip heb gemaakt. Was het een droom? Nee, het was een wens die in vervulling is gegaan. Vind dat nog steeds niet stoer, maar ik heb het gedaan omdat ik maar één keer leef en dat is NU! Dat ik hierdoor ook geconfronteerd werd met mijn eigen verdriet, angsten en verlangens om vervolgens in te zien dat de wereld die ik zie een wereld is die ik zelf heb gecreëerd. En dat niemand anders dan ik zelf daar verantwoordelijk voor is en nog belangrijker…...dat ik degene ben die dat ook kan corrigeren.
Nog meer dan voorheen valt me op hoeveel mensen er ontevreden uitzien en dat ook zijn omdat ze zeuren, klagen en blijven nadenken over waarom hun leven is zoals het is, zonder actie te ondernemen om er daadwerkelijk iets aan te veranderen.
Daar hoef je niet stoer voor te zijn, alleen een beetje moed is voldoende want: “Als je doet wat je altijd deed, blijf je krijgen wat je altijd kreeg”.

Met mij gaat het goed en wat de toekomst brengt weet ik niet. Komt die nieuwe werkgever op mijn pad? Ga ik werkelijk mijn boek verder schrijven of meer schilderen? Wanneer...? Hoe....? Wat....? Waar....? Ik heb voldoende ideeën en wensen, de rest komt daarna…...

Jullie enthousiaste, lieve, humoristische, opbeurende en kritische berichten op deze site, hebben zeker bijgedragen aan het plezier dat ik had bij het schrijven van alle verslagen.
Met deze leerzame ervaring rijker heb ik weer een beetje meer ‘geluk’ in mijn rugzak!

De norm zegt dat het eind januari niet meer zou kunnen, maar beter laat dat nooit.
Daarom wens ik iedereen alsnog een fantastisch 2010 !!

Dank jullie wel en veel liefs -xxx-

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl